Balans docentencorps ∴ contexten
Balans docentencorps: contexten. Een essentieel aspect van de balans in het docentencorps is de mate waarin de contexten die relevant zijn voor de opleiding worden gedekt door het docentencorps. We zien vaak dat dit aspect bewust of onbewust wordt omgezet naar een balans tussen autonoom en toegepast of dergelijke. Wij raden dat af.
Voorbeeld
Binnen HKU Muziek en Technologie leidde de ‘ontdekking’ – denk aan Columbus – van het fenomeen contexten in 1994 onder andere tot een ommezwaai wat betreft het denken over autonomie en toegepastheid. Zo ontstond er bijvoorbeeld een samenwerking tussen een componist van ‘elektronische kunstmuziek’ en een componist van onder andere ‘reclamemuziek’. In de ontwikkeling van die samenwerking werd overeenstemming gevonden op de fundamentele vraag ‘hoe componeer je?’. De grote verschillen waren te vinden in de totaal verschillende contexten waarin beide opereerden. Overeenkomsten en verschillen die ook volstrekt duidelijk terugkwamen in hun gezamenlijke begeleiding van een tweedejaars compositieproject. Een begeleiding die in dat opzicht ook de nodige duidelijkheid gaf aan de studenten.
Balans
Balans docentencorps: contexten. Dit voorbeeld maakt duidelijk dat het dus niet zozeer gaat om de balans tussen bijvoorbeeld meer autonome en meer toegepaste docenten. Maar om de balans tussen de mogelijke contexten die vertegenwoordigd worden door docenten in een opleiding. Op die manier kijkend naar een opleiding ontstaat er ook een goede basis voor inhoudelijke communicatie en samenwerking tussen verschillende docenten. De vraag of iemand meer of minder ‘kunstenaar’ is (die nog steeds kan opduiken binnen opleidingen) valt dan weg. Het begrip ‘contexten’ is gemeenschappelijk binnen een opleiding. Het vormt de lijn waarlangs de zogenaamde ‘echte’ en ‘minder echte’ kunstenaars gelijkwaardig met elkaar kunnen communiceren.
Ga terug naar het overzicht van alle artikelen over balans in het docentencorps.