De wijsheid in pacht of juist niet …

De interactie tussen docent en student verandert in de loop van de studie. In het eerste jaar vertel je studenten hoe de wereld in elkaar zit. Heb je als het ware de wijsheid in pacht als docent. Ze willen zich namelijk in die fase van de studie niet onzeker voelen, ze willen weten waar ze aan toe zijn, weten wat ze moeten doen. Ze krijgen natuurlijk wel allerlei problemen voor hun kiezen, maar dat gebeurt wel op een geregisseerde manier met voldoende feedback en input in het proces.
In latere jaren heeft de docent niet meer de wijsheid in pacht, maar luistert – idealiter – aandachtig naar wat studenten inbrengen. Je hoeft niet alles beter te weten dan de studenten. Sterker nog: we leiden mensen op die wanneer ze afstuderen ‘een nieuwe collega’ zijn en dingen kunnen die binnen hun specialisme horen en dat is in veel gevallen iets anders dan wat de docent doet.

“Dan heb je iemand opgeleid die dingen kan die jij niet kan.”

In het eerste jaar gaat het vooral nog om het leren kennen van de gereedschapskist, maar daarna staat de individuele ontwikkeling van de student centraal.
Het confronteren van studenten met een probleem in een bepaalde context is overigens een onderwijsvorm die je bij Muziek en Technologie vaak tegenkomt. Dit heeft een duidelijke reden: “De rest van je leven moet je namelijk problemen oplossen. Daar word je voor betaald. Dus moet je dat op school leren. De muziektechnoloog als muzikale probleemoplosser. Wij hebben heel veel mensen die opgroeien voor dat gemengde bedrijf, waarin je van alles nodig hebt om projecten lopend te krijgen: hardware, software, mensen, multidisciplinaire samenwerking, al dat soort dingen. Hoe pak je dat aan?”